Top lista

Top lista za 17.04.2021.god.
Partneri
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image
Widget Image

Ulica Ive Andrića

Ulica Ive Andrića nalazi se u Mjesnoj zajednici Senjak. Ova ulica počinje od raskrsnice ulica Petra Pecije i Miloša Crnjanskog  i završava se ulaskom u ulicu Obala vojvode Stepe na popularni  Kej.

U ovu ulicu možete doći i iz  Hilandarske ulice, ulica Nadežde Petrović, Milutina Bojića i Šesnaest srpskih junaka.

U Ulici Ive Andrića osim porodičnih kuća nalaze se i zanatske radnje i ugostiteljski objekti.

Pošto smo odredili lokaciju naše ulice, vrijeme je da kažemo po kome to ona nosi naziv.

Ulica je dobila ime po jedinom srpskom nobelovcu o kome smo napisali nekoliko rečenica.

Ivo Andrić je rođen 9. oktobra 1892. godine u selu Dolac u blizini Travnika. Djetinjstvo je proveo u Bosni, koja je pripadala tadašnjem Austrougarskom carstvu, a filozofiju je studirao u Zagrebu, Beču i Krakovu. Na početku Prvog svjetskog rata uhapšen je zbog anti-austrijskih tendencija, pa je tada kratkotrajno prekinuo studije. Godine 1923. doktorirao je književnost na Univerzitetu u Gracu, a zatim je započeo diplomatsku službu u Jugoslaviji. Svoju karijeru diplomate je završio kao jugoslovenski ambasador u Berlinu. Kada se 1941. godine Jugoslavija našla pod njemačkom okupacijom, Andrić se vratio u Beograd i tamo je živio tokom i nakon Drugog svjetskog rata.

Svoju književnu karijeru započeo je kao pjesnik. Bio je jedan od saradnika časopisa Hrvatska mlada lirika tokom 1914. godine. Krajem rata je objavio dve zbirke stihova u prozi, “Ex Ponto” i “Nemiri“. Zbirka Nemiri, objavljena 1919. godine i napisana u formi dnevnika, govori o Andrićevom doživljaju rata i svog zarobljeništva. U tom periodu je uglavnom pisao pripovjetke.

Njegov prvi roman, “Put Alije Đerzeleza“, objavljen je 1920. godine i već tada se primjećuje dominantan motiv njegovog stvaralačkog procesa, a to je život u Bosni kroz koji istovremeno prikazuje univerzalne ljudske probleme. U periodu između dva rata, Andrić objavljuje tri zbirke pripovjedaka pod nazivom “Pripovetke“, 1924, 1931. i 1936. godine.

Tokom Drugog svjetskog rata, u slobodno vreme koje su mu okolnosti nametnule, Andrić piše svoja tri velika romana objavljena iste godine (1945): “Na Drini ćuprija“, “Travnička hronika” i “Gospođica“. Glavna tema prva dva romana, kao i većine Andrićevih dela, jeste Bosna, oblast u kojoj Istok i Zapad vijekovima prepliću svoje interese i uticaje, oblast koju čine ljudi različite nacionalnosti i vjeroispovesti. Andrića vidimo u svom najboljem izdanju kada piše o svojoj domovini i njenom narodu.

Svoja dela je pisao trezveno, bogatim i čistim jezikom. Odbor za dodjelu Nobelove nagrade posebno je skrenuo pažnju na „epsku snagu“ koja upravlja njegovim djelima, pogotovo romanom “Na Drini ćuprija”. Nobelovu nagradu dobio je 1961. godine, a nagradu od milion dolara u potpunosti je poklonio za razvoj bibliotekarstva.

Nakon smrti njegove druge žene, Milice Babić Andrić, 1968. godine, rjeđe se pojavljivao u javnosti i manje je učestvovao u društvenim dešavanjima. Godine 1969. izabran je za počasnog člana Akademije nauka i umetnosti u Bosni i Hercegovini, a 1972. godine Beogradski univerzitet mu je dodijelio počasni doktorat.

Umro je 13. marta 1975. godine u Beogradu gde je i sahranjen.

Share With: